Isolde, sleutel tot mijn toveres

Gisteren ben ik gekieteld naar aanleiding van mijn post. De bedoeling was vooral om naar buiten te komen met iets wat ik best spannend vind. Nu werd ik door een aantal mensen uitgedaagd om nog een stap extra te maken, namelijk het delen van een hoofdstuk uit mijn boek dat al zo lang onaf ligt. Goed, het boek heet niet voor niets Lef je leven! Met als ondertitel: van hartenmeisje naar hartstochtelijk leven. Op de foto zie je mij op de kleuterschool met carnaval. De fotograaf vroeg ons zo hoog mogelijk te springen, en dat deed ik. Veel leesplezier, het is de versie zoals ik het toen heb opgeschreven. 

Hoofdstuk 1

Isolde, sleutel tot mijn toveres

‘Isolde, Isolde, wie ben je en wat heb je mij te vertellen? Ik durf mijzelf te laten zien dankzij jou, dus alsjeblieft vertel je me jouw verhaal.’

‘Ik ben er, maar je hoort me nog te zachtjes. Heb geduld mijn kind, het is bijna zover.’

Het is augustus 2016. Ik ben met Han, mijn lief, vijftien dagen op Noord-Cyprus, het Turkse deel. We verblijven in het huis van een Engelse vriendin. Het is voor het eerst dat we zo intens en onafgebroken in elkaars nabijheid zijn. Vakantie blijkt al snel veel meer te zijn dan dat. Het is bloedheet op het eiland van Aphrodite en we vinden een ritme dat een antwoord geeft op dit klimaat. ’s Ochtends zijn we meestal erg vroeg op en zitten dan met de laptops voor onze neus te schrijven. Koffie, de ochtendbries, het ruisen van de zee en de prachtige omgeving geven focus en inspiratie. Later op de ochtend als de zon meer gaat prikken is het tijd om in de airco-auto te springen en wat rond te toeren. In de middag is een siësta vaak een prettig moment om wat te minnen of te slapen. Aan het einde van de middag lokt de zee om in de kabbelende golfjes te duiken en de avond leent zich voor een biertje en een heerlijk maal. Het uitluiden van de dag gebeurt onder een enorme sterrenzee. Het is de tijd van het jaar voor vallende sterren en we mogen dan ook regelmatig een wens doen. Het ritme en het samen zijn laat me de kracht van eenvoud ervaren. In het simpele leven komen we tot een enorme verdieping in ons contact. De liefde wijst de weg naar nieuwe inzichten, nieuwe ontdekkingen voor mijn boek, nieuwe paradigma’s voor het leven en vooral ook grote stappen in mijn ontwikkeling. Ik kom tot de conclusie dat dit geen vakantie is, dit is simpelweg Leven. Dit is waar het leven over gaat, in contact zijn met de essentie van mijzelf in relatie met en tot een ander of anderen.

Op een van de ochtenden begin ik al heel vroeg onrustig te worden in bed. Het is nieuwe maan er dringen zich ideeën op over wat ik moet doen om verder te kunnen komen in mijn boek. Ik heb het gevoel dat mijn voorouders aan me duwen en trekken en vooral de linkerkant van mijn lijf wordt gepushed. Zijn het de vrouwen uit mijn familielijn die zich nadrukkelijk melden? Ik weet het niet, maar besluit uit bed te gaan. De klok geeft vijf uur vijftien aan, de zon komt net op. Ik voel me wakker en actief. Ik loop naar beneden, zet een kop koffie, drink een sloot water en besluit dat het tijd is voor research. Ik moet de vrouwenlijnen uit mijn systeem in kaart brengen. Thuis liggen allerlei geneogrammen waarin mijn bloedlijnen zijn weergegeven, maar nu gaat het echt om de vrouwen. Via het net kom ik op een site waar ik via de bestanden van de Burgelijke Stand kan speuren. De vrouwenlijn achter mijn vader laat zich redelijk snel vinden. Ik heb wel focus nodig om steeds de lijn van de stammoeder te volgen. Want vrouwen houden immers niet hun eigen naam. Ik realiseer met dat dit best vreemd is, een stamvader is om deze reden veel gemakkelijker te volgen. Je volgt steeds de familienaam en kunt zo gemakkelijk terug in de lijn. De vrouwen achter mijn vader hebben een bepaalde overeenkomst. Ze hebben allemaal geleefd in het katholieke Huissen en werden meestal oud. 86 jaar worden in 1800 lijkt mij getuigen van een sterk en gezond lijf. Mijn verbazing is groot als ik afstem op de mannen naast deze vrouwen. Vele stierven jong. Vaak staat er bij de vrouw een beroep genoemd als arbeidster of dienstmeid en bij de mannen soms niets. Ik weet niet goed wat het betekent, wel voel ik de disbalans in ‘kracht’ bij de mannen en de vrouwen. De mannen lijken wat afwezig te zijn. De vrouwen hebben veelal veel kinderen gekregen. De katholieke kerk liet waarschijnlijk haar invloed hierop goed gelden. Even zo vaak werden er ook veel kinderen jong verloren. Bij een van mijn voormoeders vind ik een dochter met de naam Hendrina Bierman. Drie keer wordt er een dochter met deze naam aangeven bij de gemeente en alle drie sterven ze voor hun eerste levensjaar. Ik voel een zwaarte als ik contact maak met het verlies wat zo zichtbaar wordt vanuit de geboorte- en overlijdensbestanden.

Als ik naar de vrouwenlijn van mijn moeder schakel, gebeurt er iets vreemds. Direct al kan ik mijn oma, die ik nooit gekend heb, maar waar ik naar vernoemd ben, niet vinden. Via haar zus, die wel opduikt in de systemen kom ik bij mijn overgrootmoeder. Van daaruit zoek ik verder. Het gaat moeizaam en er overvalt mij een enorme benauwdheid. Wat ik kan vinden aan familieleden bevindt zich allemaal in de contreien van Zevenaar, de Liemers. Een streek niet ver van mijn woonplaats Arnhem, waar ik op de een of andere manier altijd aversie tegen voel. Mijn ex-man had er ooit een kroeg en ook daar draag ik geen goede herinneringen aan. Bizar te merken hoe mijn zoektocht nu, eerder al door verschillende richtingaanwijzers blijkt te zijn gemarkeerd. Mijn research op het net loopt vast bij Garritje, Garritjen, Gerrtitjen Luuks, Leunks, Luenks of Leunk. Zelfs haar naam wordt niet helder, steeds anders geschreven. Haar man Jan Veltman geeft gelukkig minder risico op schrijfvarianten en geeft mij dus iedere keer houvast om nog flarden op te pikken. Garritje en Jan zijn de ouders van Hendrika Katrina Veltman die haar plek heeft in mijn voorouderlijke lijn, een van mijn voorouders. Zij is ook beschreven als Hendrina Catharina Veltman, zij werd slechts 32 jaar oud. Het laatste spoor wat ik kan vinden leid me naar Zutphen. Daar stoppen voorlopig de geursporen. Een terneergeslagen gevoel maakt zich van mij meester. Ik blijf pogen door de stroperigheid heen, mijn nieuwsgierigheid en verlangen naar aanwijzingen voedt mijn vasthoudendheid. In mijn ooghoek zie ik Han naar me kijken. Hij is net uit zijn bed gerold en kijkt me toch al stralend aan. ‘Hoe is het Dink? Lekker bezig?’ Ik slaak een zucht en vertel waar ik in zit. ‘Het is verschrikkelijk wat ik vind, wat een benauwdheid en wat een verdriet. Ik kom niet verder, ik loop helemaal vast en weet niet of ik hier verder nog wel zin in heb.’ Ik vertel hem over mijn speurwerk. Ik weet dat het belangrijk is om de vrouwen op rij in beeld te hebben, het is een belangrijke stap onderweg. Ik weet dat het me zal brengen bij de verhouding tussen de mannen en vrouwen uit mijn achtergrond en ook dat het me een inkijk zal geven in mijn innerlijke balans tussen het mannelijke en vrouwelijke. Daarnaast worstel ik al jaren met een terugkerend thema, waarbij ik voel dat ik als ik ga staan voor wat ik denk, vind en voel mijn kop er af gaat. Ik heb hierin al verschillende ontdekkingen gedaan, heb vorige levens voorbij zien schuiven waarin ik een hoge prijs had betaald met kleur bekennen. De belemmering in mijzelf was al veel minder sterk geworden en toch speelt het nog met enige regelmaat op. Ook nu weer bevind ik mij in een fase in mijn leven waarin ik uitgedaagd wordt mijzelf te laten zien in mijn visie en in mijn ware kleur. Ons gesprek hierover helpt me om het even te laten rusten en we gaan ontbijten. Na het ontbijt stelt Han voor om aan het werk te gaan met de vrouwenlijnen. Ik vind het een fijn voorstel. We besluiten te werken met steentjes. Rondom het huis liggen overal verzamelingen gevonden steentjes van het strand of uit de bergen achter ons. Zelf hebben we ook al een bijdrage geleverd aan de uitbreiding van de collecties bij het huis. Ik vind dan ook voldoende steentjes voor twee keer een rij van zeven vrouwen. Intuïtief pak ik er wat extra, ik wil immers wel kunnen kiezen. ‘Met welke lijn wil je beginnen, Dink?’ Han stelt zijn eerste vraag. Ik aarzel. ‘Die lijn achter mijn vader was het eerst gevuld, dus zullen we daar maar beginnen?’ Han staart voor zich uit en zijn stilte voedt mijn twijfel. ‘Of toch,….ik weet het niet.’ Begin maar met je moederslijn stelt Han voor. Opgelucht over het bepalen van de richting kies ik als eerste een steentje voor mijzelf. Een mooi rozerood steentje in een vage hartjesvorm die ik gisteren al zittend in de branding door mijn handen voelde spoelen. Toen ik hem Han had laten zien en vertelde dat ik weer een hartje had gevonden, glimlachte hij om mijn ruime interpretatie van een hartjesvorm. Het is precies het goede steentje voor de opstelling van nu, voel ik. Ook voor de generaties achter mijzelf, mijn moeder, mijn oma, overgroot oma, betover grootoma, oudoma en mijn oudgrootoma kies ik met aandacht een steentje en leg ze in lijn achter mijn steentje. Ik overzie het geheel en voel of het klopt. Dan voel ik nog een actie opkomen. Ik kies een heel klein steentje met fijne tekeningen erop en leg dit bovenop mijn oma. Ik kijk op naar Han en zeg hem dat dit het is. Zeven generaties op rij. Hij vraagt of het ook zou kloppen voor mij om er in totaal tien neer te leggen. Mijn wenkbrauwen krullen zich omhoog. ‘Hoezo?’ ‘Ik weet het niet maar het voelt zo’. Ik besluit zijn impuls te volgen. Dit betekent een toevoeging van een oudovergrootoma, oudbetovergrootoma en de stamhoudster. Ik stem mij af en kies een steen voor mijn oudovergrootoma en voor de stamhoudster. Ik voel direct dat de plek daar tussenin een gat is. Op de een of andere manier kan ik geen steen kiezen voor mijn oudbetovergrootoma. Direct weet ik ook dat dit van betekenis is. Het werken in het ‘wetende veld’ heeft mij geleerd om alle ogenschijnlijke kleine waarnemingen serieus te nemen. Han ziet het ook. Hij vraagt mij wat daar is. ‘Ik weet het niet, ik voel alleen dat ik niet kan kiezen en voel een soort gat tussen ervoor en erna.’ Nemend dat dit belangrijke informatie is, kies ik dan toch ook een steen voor haar. Een kogelrond steentje dat Han uit de vloedlijn had gevist. Ik schuif wat achteruit in mijn stoel en overzie het palet voor mij op tafel. Ik volg de bewegingen van mijn ogen en let op de aanduidingen in mijn lijf. Ik voel dat ik er in zit. Hierna ontrolt zich een vloeiend samenspel, waarbij Han en ik afwisselend leiden en volgen om de informatie uit deze constellatie zichtbaar te maken. Ik zie dat Han ook ingeplugd is in een andere werkelijkheid en ik ben nieuwsgierig welk beweging zich gaat laten zien. Ik open mijzelf voor de informatie via mijn ancestors. Mijn aandacht gaat als vanzelf naar de plek voor de stamhoudster, daar waar ik het gat voel. Ik adem in, sluit mijn ogen en zie een enorme zwarte wolk opkomen. Het zwart is alom en pikdonker. Ik krijg beelden van een kelder en voel de koelte en het vocht. Het is een beeld wat ik al meerdere malen heb gezien en ervaren, in een regressie-sessie en in dromen. Onder andere een paar maanden geleden toen ik wakker werd uit een nare droom met een stekende pijn in mijn linker onderarm. Het voelde alsof er een pin in mijn arm was geslagen, waarmee ik was vastgezet. Beelden van een kelder, donker en angst vulde mijn droom. Ik wist dat het raakte aan heel oude herinneringen, ervaringen of op zijn minst boodschappen uit een ander tijdsbeeld. Het blijkt nu een puzzelstukje in het leggen van een groter plaatje. Wat het ook zijn, herinneringen uit vorige levens, beelden uit de grote akasha bibliotheek, informatie via mijn voorouders, het is niet relevant. Wat van betekenis is, is het feit dat het nu weer opduikt en blijkbaar een bijdrage kan leveren aan het beantwoorden van een actuele vraag in mijn leven.

Ik open mijn ogen en deel mijn beelden en gevoelens. Ik voel de resonantie van de informatie door mijn lijf vibreren. Een zucht geeft verlichting. Opnieuw overzie ik het gehele beeld van steentjes, representanten voor mijn voormoeders. Mijn aandacht wordt getrokken door het kleine steentje, liggend bovenop mijn oma. Han vraagt me of het oké is als hij wat experimenteert met dit steentje. Ik heb geen idee waar het voor staat, maar uitproberen lijkt me prima. Hij legt het steentje op allerlei plekken op de tafel, ik word er onrustig van en voel het belang van in het zicht houden. Zodra dreigt te verdwijnen dat ik het steentje nog kan zien word ik enorm misselijk. Ik neem de regie even over en geef het steentje een plek naast de vierde generatie achter mij. Het steentje lijkt de vier generaties inclusief mijzelf te overzien. Dat voelt rustig voor het moment. Het duurt slechts even want ik realiseer mij dat dit een bypass situatie oplevert die uiteindelijk niks nieuws gaat brengen. Han legt het steentje bij de stammoeder, dat is de plek waar het hoort om verder te kunnen doorgronden wat er speelt. Hiermee is ook mijn aandacht weer terug bij de stammoeder en haar dochter, die op de plek van het ‘gat’ is. Ik voel dat er veel beweging is vanuit de stammoeder naar haar dochter, ze duwt haar van zich af. Het is alsof ze niets te maken wil hebben met haar dochter. Dan legt Han een steentje naast de dochters plek, naast het oorspronkelijke gat. Ik raak even in verwarring. ‘Leg je nu een steen neer voor een vrouw uit mijn vaderslijn?’ ‘Nee, voel maar…..’ ‘Oh, het is haar man’ verzucht ik. Ik leg mijn hand op deze steen en sluit mijn ogen. Allerlei gevoelens dringen zich onmiddellijk op. Ik vind het vies om de steen vast te pakken. ‘Gatver, wat is dit? Het voelt echt smerig. Bah. Wat een slappe zak is dit zeg! Een sukkel’ Met allerlei krachttermen geef ik uitdrukking aan wat ik ervaar. Verder verkennen leert me inzien dat hier een man staat die onmachtig is tegen zijn schoonmoeder, hij is onder haar invloed. Het is ook een man die zijn vrouw op de een of andere manier heeft verraden. Dat is wat zo vies voelt. Zijn vrouw naast hem, weet van zijn onvermogen en toch blijft ze staan voor haar waarheid. In liefde kan ze het verraad van haar man accepteren. Het wegduwen door haar moeder is een ander verhaal. Dat doet haar echt pijn en verdriet. En toch ondanks dit verdriet hierover, blijft ze trouw aan zichzelf. In samenspraak met Han ontvouwt zich een verhaal over deze periode en over deze vrouw uit mijn geschiedenis. Het is een vrouw met een grote wijsheid. Haar omgeving doet vaak een beroep op haar en zij weet meestal raad. Ze heeft de functie van een genezeres, toveres, wijze vrouw of mogelijk werd ze heks genoemd door anderen. Haar man heeft haar gewaarschuwd te stoppen met deze praktijken. Hij werd bang, zij niet. Dit was haar opdracht in het leven en die nam ze trots op zich. Er dringen zich beelden op van mogelijke marteling of verwurging. Ze heeft in ieder geval een hoge prijs betaald voor het leven van haar waarheid. En in dit alles bleef zij in liefde staan. Liefde voor het grotere en liefde ook voor haar eigen taak op deze wereld. Het kleine steentje naast haar moeder, beweeg ik via haar, stap voor stap, langs alle vrouwen na haar. Zo komt het bij mij te liggen. Ik weet nu waar het voor staat, het is de ‘tovenarij’.

Andere beelden en gebeurtenissen passen nu feilloos in dit weten. Ongeveer anderhalf jaar geleden heb ik via mijn moeder een briefje met een gebedsspreuk gekregen. Mijn moeder heeft mij altijd veel verteld over haar verleden en haar familieleden. Eén van de terugkerende verhalen ging over haar oma uit Zevenaar. Zij was in de Liemers bekend om het kunnen ‘bespreken’ van dieren. Dit bespreken werd ook wel ‘strijken’ genoemd. Mijn overgroot oma werd gevraagd bij zieke dieren te komen. Koeien en paarden waren het meest door haar behandeld. Zij werkte dan met haar gebedsspreuk en handoplegging en kon zo kolieken en andere aandoeningen genezen of wegnemen. Het gebedje was in handen van een neef van mijn moeder en mijn moeder heeft hem meermaals gevraagd of zij het kon krijgen. Uiteindelijk heeft hij het haar gegeven. Mijn moeder had het al enige tijd in haar bezit en had mij verteld dat zij wist dat het voor mij bestemd was. Het was aan mij om het moment te kiezen waarop ik het wilde ontvangen. Mijn moeder herinnerde mij er regelmatig aan en vroeg dan of ik het al mee wilde nemen. Het was een paar keer nee. Toen op een dag voelde ik dat het moment gekomen was om het symbolische cadeau te aanvaarden. Ik kreeg het mee in een zwart, zacht, stoffen etuitje met een drukknoop. Eén heel oud, verbleekt handgeschreven gebedje, met potlood geschreven op dun papier en een beter leesbaar exemplaar, geschreven in hetzelfde handschrift met rode pen. Ik weet niet wie het geschreven heeft. Was het de neef van mijn moeder in opdracht van zijn oma, of schreef zij het zelf? Het lijkt mij een vrouwenhandschrift, was zij het toch? De tekst is opgedeeld in drie onderdelen: strijken, wond bespreken en bloed bespreken. Onder elk kopje staan wat regels van gebed. Helemaal onderaan op de achterkant van de papiertjes staat geschreven: driemaal. Het getal drie neemt op de een of andere wijze een centrale rol in. Drie fases van gebed en het totaal driemaal herhalen. Ik weet nog niet exact wat de bedoeling van dit symbolisch bezit is voor mij. Ik voel de kracht van het ontvangen van de gift en het valt naadloos samen met de opstelling in Cyprus. Ook waardeer ik de inspanning die mijn moeder heeft gedaan en het volgen van haar intuïtie om het aan mij te ‘moeten’ geven. Dit is voor mij heel betekenisvol. Ik voel dat het van belang is en heb geen idee waarom. Mijn moeder zei iets over dat het past omdat ik met van die spirituele dingen bezig ben en dat was het voor dat moment. Ik heb het etuitje een speciale plek gegeven in mijn huis, omgeven door mooie spulletjes, relikwieën van reizen, steentjes, veren etc. 

Het lijkt alsof er eerdere aanwijzingen zijn geweest naar mijn voormoeders en deze bijzondere kracht. Als kind durfde ik niet te gaan slapen, ik zag dan een tornado van kleuren waar ik in meegezogen werd. Ik was daar bang voor en durfde mezelf er niet aan over te geven. Ik ging mijn bed uit met smoesje en vertelde om onduidelijke redenen nooit wat er aan de hand was. Mijn moeder werd radeloos dat ik nooit wilde gaan slapen, werd er onmachtig en boos van. Na jaren en jaren van herhaald uit bed komen, knalde mijn moeder een keer enorm uit haar vel. Vanaf dat moment ben ik niet meer uit bed gekomen, inslapen deed ik nog altijd moeizaam. Vanaf mijn pubertijd is dit veranderd. Waarschijnlijk heb ik toen het kanaal afgesloten en sliep rustig in. Op het moment dat ik moeder werd van mijn oudste zoon kreeg ik gespiegeld wat ik zelf had meegemaakt. Hij wilde nooit inslapen, was bang, huilde en lag wakker. Uren heb ik doorgebracht in zijn nabijheid. Eindeloos zong zijn vader dezelfde liedjes, een kerstliedje was favoriet. We lieten het huis energetisch reinigen, plaatste blokjes tegen aardstralen, gaven hem homeopathische druppels, plaatsten zout tegen entiteiten, brachten hem in contact met mensen die paranormaal waren en zo kan ik deze lijst nog wel verder uitbreiden. Belangrijkste boodschap die ik heb genomen is dat hij mij terugbracht naar het kanaal wat ik had afgesloten in mijn pubertijd. Nu is hij zelf jongvolwassene en wil niets weten van zijn, noem het paranormale bewustzijn. Ik laat hem, in het vertrouwen dat als hij eraan toe is het zich ook aan hem weer zal tonen.

Verschillende malen hebben mensen mij verteld dat ze voelde dat mijn handen iets uitstraalden. Ze vroegen me dan of ik mijn handen op hen wilde leggen ter verlichting van een pijntje of zo. Ook mijn kinderen heb ik zo regelmatig iets kunnen geven als ze ziek waren of pijnlijk gevallen of gestoten.

Een robuuste arts uit Noord-Brabant riep toen ik daar op consult was met mijn zonen dat we een nest HSP’ers waren. In dat moment moest ik even schakelen, ik glimlachte toen ik me realiseerde wat hij zei: ‘oh hoog sensitief’. Ik heb van oudsher een afkeer van allerlei etiketten dus ook met dit gegeven deed ik verder niet zoveel. Ja, ik las erover, herkende mijzelf en mijn zonen in het een en ander en besloot het verder te laten. Daarna heb ik op andere manieren wel moeten leren hoe ik beter bij mijzelf kan blijven, zonder me te hoeven afschermen voor de indrukken en gevoelens om mij heen van anderen en ik wist dan ook wel waar dat mee te maken had.

Tijdens een intuïtieve training ontdekte ik dat de zaken die ik aanvoelde kwamen uit een helder weten. De trainer van de cursus legde mij uit dat dit de lastigste vorm is van intuïtie, omdat je het minst tastbaar kunt maken wat je weet. Iemand die iets helder ziet, of hoort kan nog een beschrijving geven wat dat wat hij ziet of hoort. Mijn variant reikt niet verder dan dat ik het ‘gewoon weet’. Als ik een vraag kreeg met: ‘Hoe weet jij dat?’ dan zei ik ‘ah joh ik zeg ook maar wat, kijk maar of er iets raakt’. In de loop der jaren heb ik geleerd om mijzelf hier meer in te vertrouwen. Ik voel me vrijer om mezelf toe te staan dat ik iets weet. Door regelmatig en zo objectief mogelijk waar te nemen bij de ander is dit ook steeds meer bevestigd en daarmee verstevigd in mijzelf.

Ooit tijdens een coachsessie, zag ik mijzelf in een soort godinnenjurk op een hoge troon. Ik voelde mij op die plek eenzaam en onbegrepen en kwam van mijn plek af. Ik daalde af van ‘mijn zetel’ omdat ik zo graag contact wilde. Het was een grote desillusie, want ook op die plek voelde ik mij eenzaam. Het beeld zoals het zich aan mij liet zien was op dat moment erg behulpzaam. Ik was in een fase van mijn leven waarin ik twijfelde over de te nemen richting in mijn werk. Ik voelde me regelmatig onbegrepen, niet gezien en liet me daar naar mijn eigen gevoel te veel door leiden. Door dit inzicht leerde ik dat ik had te verduren dat het trouw blijven aan mezelf vaak een eenzaam gevoel geeft. Echter ik leerde ook het verschil maken tussen alleen zijn, en me eenzaam voelen. In het woord Al-een zit immers besloten dat we allemaal verbonden zijn, we zijn al-een.

Wat een rode draad is in al dit soort aanwijzingen op mijn pad, is het feit dat ik altijd een enorme behoefte voelde om het nuchter te benaderen. Sterker nog ik had een mechanisme van bagatelliseren ontwikkeld. Nu zoveel jaar later kan het zich meer en meer ontsluiten. Ik sta werkelijk stevig met mijn voeten in de modder en met mijn hoofd in de wolken. Ik heb geleerd via mijn lijf de hemel en de aarde te verbinden en voel steeds meer de natuurlijkheid van dit contact. Terug naar mijn voormoeders begrijp ik ook meer waar het zinnetje vandaan komt, dat me al jaren achtervolgt: ‘als ik ga staan, dan gaat mijn kop eraf’. Relativeren, bedekken en verstoppen van alles wat maar zou kunnen lijken op tovenarij was van levensbelang geworden.

De stenen van Cyprus hebben me nog meer te vertellen. Han vraagt me of ik weet hoe ze heet, mijn voormoeder op de plek van het energetisch gat. Uit mijn onderzoek via het web heb ik dit niet kunnen achterhalen en toch plopt er direct een naam op. Ze heet Isolde en er is een sterke band met Duitsland, zeg ik. Geen idee waar dit vandaan komt. Isolde? De naam uitsprekend maakt dat ik weet dat het klopt. Zodra mijn hoofd mee gaat doen komen er andere stemmen en ik moet denken aan Tristan en Isolde een oud liefdesverhaal, een opera van Wagner, flarden die linken aan deze naam. Ik focus me weer op de plek en de steen van Isolde. Ze wordt naar haar man gedraaid en hij naar haar. Ze kijken naar elkaar. De liefde is voelbaar en het verraad ook. Haar man werpt een snelle blik naar zijn schoonmoeder, zij kijkt nieuwsgierig toe. In de uitwisseling tussen man en vrouw gebeurt veel. Isolde knikt dat ze weet heeft van zijn beweegredenen om haar te verraden. Hij was niet bestand tegen de krachten uit zijn omgeving. Hij is al lang vergeven door haar. Dan is het tijd voor Isolde om haar moeder aan te kijken. Voorzichtig zoekt ze toenadering. Haar moeder is milder nu en ziet haar dochter. De impuls om haar weg te duwen ebt langzaam weg. Isolde kijkt in de richting van haar vader, daar voelt ze een sterke connectie. Hij ziet haar in alles wat er is. Langzaamaan ontdooit de stammoeder, er komt weer een stroom van liefde op gang. In de driehoek tussen Isolde en haar beide ouders wordt veel uitgewisseld. Oude beelden transformeren zich in de liefdesstroom en worden zo herboren. Nieuwe beelden krijgen ruimte om gezien te worden. De innerlijke trots van Isolde wordt nu gespiegeld in de ogen van haar ouders, ze kan haar plek volledig in nemen en draait zich terug in de rij met haar neus naar de toekomst. De dochter van Isolde heeft ook haar plek in de rij, alhoewel duidelijk is dat zij niet opgegroeid is binnen deze familie. Haar leven speelde zich elders af en toch hoort ze erbij. Haar steentje is mooi, maar erg gekrast en beschadigt door de omstandigheden. Ik overzie het geheel en herken de patronen. Ook het driehoekje tussen mijzelf en mijn ouders laat overeenkomsten zien in de patronen. Mijn moeder die mijn vader mist als partner in een emotionele ondersteuning van haar als vrouw. Mijn vader die het moeilijk vindt om écht contact te maken met mij. Mijn moeder die graag een bondje met mij wilde sluiten tegen mijn vader en alle andere mannen. Loyaliteiten die steeds verschuiven en mijn zoektocht daarin. Beetje bij beetje voel ik de ruimte en de erkenning die er nu komt om mijn eigen keuzes te eren. In mijn scheiding heb ik gevoeld dat de cirkel van mijn huwelijk rond was en daarnaast voelde ik dat een veel grotere cyclus ook afgerond mocht worden. Met deze opstelling op tafel wordt dit verder in beeld gebracht. Ik slaak een diepe zucht en voel een enorme rust door mijn lijf stromen.

In de uren na de opstelling komen er nog diverse beelden op. Ik word meegevoerd naar donkere tijden. Het gaat over heksen en tovenarij. Ik duik achter mijn laptop en verifieer wat tijden en gebeurtenissen uit de historie en kom op interessante gebieden. Ook kom ik zo fascinerende personen tegen die in mijn beleving niet toevallig voorbijkomen. Dit is voor een ander moment om uit te zoeken. Inzichten over de patronen in mijn bloedlijnen sijpelen mijn bewustzijn binnen. Mijn voormoeders die de gevoelde afwezigheid van hun mannen beantwoorden met het diskwalificeren van mannen. Ze maakte zich sterk en groot als een ultiem overlevingsmechanisme. Er was weinig ruimte meer voor de mannen. Het vervormen in de vrouwen van hun eigen innerlijke mannelijkheid, zorgde voor een disbalans met het vrouwelijke in hen. Dit werd gespiegeld aan de buitenkant, in hun relaties met hun mannen. Ik voel de noodzaak om deze balans in mijzelf te herstellen. Ik weet ook dat ik hierin de afgelopen jaren stappen heb gezet en ik weet dat ik er nog niet ben. Voorzichtig ontsluiert mijn innerlijke vrouw zich. Ik leer haar kennen in haar sensualiteit en ze toont zich steeds vaker als een mooie koningin. Enkele dagen later, tegen het einde van een heerlijke tijd op Cyprus, zit ik in mijn eentje te mediteren op een rots aan zee. Mijn gedachtes en stemmingen worden meegevoerd door de golven die af en aan rollen. Steeds dieper zak ik in mijzelf weg. Ik maak contact met Isolde en ze is er. Ik weet dat ze me nog meer te zeggen heeft. Waarschijnlijk wordt mijn geduld op de proef gesteld de komende tijd. In de golfslag en het ruisen van de zee, welt er in mij ineens het besef op, dat ik in de hele rij vrouwen achter mij, de eerste ben die geen dochter(s) heeft gekregen. Ik open mijn ogen en er komt niets anders uit dan ‘what the fuck, what the fuck, what the fuck’! Ik roep het meermaals en hardop. Ik ben blij dat ik helemaal alleen ben en glimlach om mijn eigen kreten die ik via mijn zonen heb overgenomen. Het is direct einde meditatie. De koningin in mij vloekte even weinig ‘koninklijk’. Het is weer een belangrijke aanwijzing weet ik, de precieze betekenis laat zich nog niet zien. Ik pak mijn flesje water en klauter over de rotsen terug omhoog naar het pad. Er is nog veel te ontdekken. Terug bij de villa duik ik direct in het zwembad. Het water spoelt alle zoute stromen weg. Dobberend op mijn rug komt er een zin op: ‘stand for your grant’ of is het ‘stand for your grand?’ Of toch ‘stand your ground?’ Alle varianten en hun vrije vertalingen geven mij dezelfde hint. Het is tijd om te gaan staan en mezelf te laten zien.

Helen is herinneren

“Heb mij lief”Deze opdracht is door Lameira aan ons gegeven. We hebben de vraag gehoord en met alles wat we in ons hebben geven we dit vorm. Liefde voor de vallei voelen we in overvloed. De materiële middelen en de fysieke arbeid zetten we in zover we op ieder moment beschikbaar hebben. Han hard werkend met slopen, bouwen, opruimen en ontwerpen. Ik met betaalde werkklussen, de verbinding met mensen in Nederland en veel innerlijke afstemming. Een aantal jaar geleden toen we elkaar net kenden, hebben we de eerste contouren gezien van onze VOF ‘True Nature Now’. Ingeschreven bij de KVK en daarna vooral moeizaam ontluikend. We deden onze workshops familie-opstellingen onder deze vlag en een paar andere kleine projecten en we bleven zoeken naar de ware aard en bedoeling van onze samenwerking. Wanhopig werden we soms van de stroperigheid en meerdere keren wilden we de handdoek in de ring gooien. En toch was er steeds die heldere aanduiding dat ‘True Nature Now’ bestaansrecht had en belangrijk is. Ons hoofd kreeg niet voor elkaar wat de divine timing van ons vroeg: geduld.Nu in contact met Lameira kunnen we heel goed voelen wat de bedoeling is van onze samenwerking, ons samen-Zijn en de diepe betekenis van de naam True Nature Now. Al die tijd stond op de website al geschreven: je herinneren wie je werkelijk bent. Dat herinneren wie IK werkelijk ben heeft ook in mij een volgende laag bereikt. Al mijn heel werkzame leven werk ik met mensen. Als klantenservice medewerker in de Bijenkorf tijdens mijn studie, als leidinggevende, als manager, als trainer, als coach, als opsteller, als Kundalini yoga-teacher, allemaal rollen waarbinnen voor mij de groei van mensen en het ontwaken van ieders potentieel centraal stond en staat. Bovendien ontdekte ik dat ik uit een lineage voortkom van vrouwen met helende kwaliteiten. In mijn boek, wat onaf ligt te wachten, heb ik hier ook over geschreven. Mocht je interesse hebben om dat hoofdstuk te lezen, laat het dan weten in je reactie hieronder.

Wat ik niet wist was dat in de school van Path of the One Heart, waar ik sinds september 2020, intensief aan het opschonen en bijleren ben, de healing kant van mij zo ontsluierd zou worden. Healing ik heb het als begrip altijd ingewikkeld gevonden. Een woord wat best vervuild is door alles wat onder deze noemer in de wereld gebracht wordt. Echter door het opschonen in mijzelf, is ook de vervuiling van dit woord meer weggepoetst. Healing is namelijk niets anders dan de weg weer vrij maken naar het potentieel, de heelheid van ieder mens die we massaal vergeten lijken te zijn. De healer is slechts degene die het lichaam en alle energetische lichamen weer helpt om de eigen eenheid en bronverbinding weer te voelen. Het gaat over herinneren. Eigenlijk precies wat Lameira ook aan ons vraagt, “heb me lief” dit betekent namelijk dat wij ons afstemmen op wat de vallei van ons vraagt. Wat wij kunnen doen om de essentie, de schoonheid en de pure kracht weer te laten stralen. Niet omdat wij met ons hoofd en onze wil op gaan leggen wat wij denken dat goed is voor de vallei. Nee healing vraagt afstemmen, opruimen en contact maken met de bron en de essentie. Net als de healing van een mens. Opruimen van schaduwen uit het verleden, aankijken van alles wat ons weghoudt van de bron en contact maken met de eenheid en de liefde van het hart. We leven niet met en in de natuur, wij zijn natuur.

Nu wil ik heel graag een combinatie maken, een zogenaamde win-win. Voor mij, verdiepen en meters maken met mijn harmonisers healing werk, jij jezelf helpen herinneren aan jouw true nature. De financiële bijdrage die jij bepaalt en betaalt (pay what you want) voor de sessie gebruiken we dan voor de aanplant dit najaar van fruitbomen in de vallei. In week 27 en 28 heb ik ruimte in mijn agenda voor healing sessies. Dit kan live of online. Stuur me een pb, of bel, app of mail voor een afspraak, of als je meer info wilt! Mocht je geen sessie willen maar wel willen bijdragen aan de fruitbomen, laat het me dan ook weten dan stuur ik een open tikkie.Vanaf eind juli tot eind augustus ben ik ook in Portugal. Ik kijk uit naar het weerzien met lief en landje! Mocht jij nog niet weten wat je wilt doen met jouw vakantietijd en energie? In overleg ben je van harte welkom in de vallei om wat mee te helpen en mee te genieten.

Op eigen benen

Met vallen en weer opstaan hebben we leren lopen. Onbevangen met een grote drive om te willen leren. Het is ons van nature gegeven. Helaas verliezen we verderop in het leven vaak dit vermogen om onbevangen te zijn. We worden bang om te falen, we raken gehecht aan ons comfort, we gaan leunen of overleven. Kortom we miskennen de kracht van onbevangenheid en vergeten onze levenskracht.Ik riep als klein meisje al vrij snel “zelluf doen!” Ik ontwikkelde in rap tempo een verlangen naar zelfstandigheid. Dat ik dit ook ging cultiveren en als een vast patroon was gaan inbouwen, ontdekte ik later. Om in isolatie, uit verbinding, mijn eigen zogenaamde zelfstandigheid te vieren, was eigenlijk ook vaak fake. Diep van binnen een verlangen naar intimiteit en oprechte verbinding, aan de buitenkant de stoere, zelfstandige vrouw. Het heeft me ver gebracht en het heeft me verder weg van mezelf gebracht. De laatste jaren lukt het me beter om mijn binnenkant en buitenkant afgestemd te leven. De weg, het onderzoek naar binnen heeft me geleerd om de afgescheidenheid, mijn afgescheiden delen, weer te integreren. Veel compassie, vergeving en zachtheid heb ik ingezet om mezelf weer te kunnen laten thuiskomen in mijzelf. En daar sta ik dan, voeten op de grond hoofd in de wolken, verbonden met mezelf en daardoor meer dan ooit met anderen.

En dan krijg ik nu toch best vaak de vraag: “maar hoe doen jullie dat dan, Han in Portugal, jij hier?”. De echte betekenis van die vraag blijkt vaak pas als ik doorvraag. De vraag komt vaak voort uit een eigen onderzoek wat mensen momenteel doen en beleven. Er is veel te doen rondom relaties. We weten hoe de vorige generaties het ongeveer deden, we weten hoe wij het tot nu toe hebben gedaan, we weten dat het zo niet meer werkt en we weten eigenlijk niet hoe dan wel. En het enige wat ik erover kan zeggen is ook maar wat ik daarover ontdek. Wat ik voel is dat ik op eigen benen kan staan omdat ik steeds minder gemis ervaar waarvoor ik een ander in moet huren of verantwoordelijk maak. Ja ik misHan zeker wel. Het zou heerlijk zijn tegen elkaar aan te kruipen en wat te snuffelen. Mijn huid te voelen gloeien onder zijn fijne aanraking. Echter onze verbinding voelt diep en intens. Met 2000 kilometer ertussen voelt hij vaak zo dichtbij. Daar waar ik mijn onzekerheden, blokkades, en schaduwen tegenkom, heb ik inmiddels heel veel tools tot mijn beschikking om te onderzoeken waar ik een beetje te weinig licht laat schijnen of liefde niet laat stromen. Ik voel me dankbaar met een levenspartner die deze reis ook zo invult. Allebei op eigen benen, diep verbonden.Ik zou het zo veel meer mensen toewensen. De mogelijkheid om jezelf te dragen en te verdragen. De onbevangenheid van een kind om intiem te durven zijn met een ander mens. De volwassenheid van een opgegroeid mens om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen weg en je eigen geluk. Op eigen benen, niet omdat het moet maar omdat je het kan!

Wat is de volgende stap?

Wellicht heb je gelezen hoe we op de derde nacht in ons huisje in Lameira deels door de vloer zakten? Vol plannen voor de verbouwing gingen we eind april naar Portugal. We zouden beginnen met opruimen en alle houten hokjes binnen afbreken. Beide projecten zijn gedaan, vink! Daarna zouden waarschijnlijk het dak, een waterput, zonnepanelen en een douche volgen en een heleboel zaken meer. Wat we echter leren via Lameira, als prachtige metafoor voor het leven, is om stap voor stap te werken. Dat wat nu voor onze voeten ligt is het enige wat telt. Zo kwamen we er stap voor stap, plank voor plank, balk voor balk achter dat eigenlijk de hele vloer op het menu stond van de familie houtworm. Er zat niets anders op dan de hele vloer er dan ook in dezelfde volgorde, plank voor plank en balk voor balk uit te slopen. Een hele klus voor Han in zijn eentje. De eerste keer dat we deels door de vloer zakten ging mijn hoofd met me aan de haal. Alle doemscenario’s over een instortend en onbewoonbaar huisje en alle financiële risico’s en obstakels passeerde de revue. Het hielp niet, maar ja die mind was razendsnel en was me steeds te vlug af. Al mijn meditatieve en spirituele oefening leek ineens mijlenver weg. Het was even slikken en resetten. Nu enige weken later is mijn hart vervuld van dankbaarheid over de wijze lessen die ik leer. Hoe vaak in mijn leven heb ik mezelf laten afleiden van mijn pad, door verwachtingen, ideeën, aannames en allerlei overtuigingen? Bezig met gister, vorige week, volgende maand of nog verder vooruit. Boeken vol zijn er geschreven en gelezen door mij over de praktijk van in het nu zijn.

En nu sta ik op een punt waarin het ten volle geleefd mag worden. Het valt prachtig samen met het programma van de spirituele school waar ik mee bezig ben, ‘The Path of the One Heart’. Na het opschonen van veel schaduwen in de wereld van de dualiteit staan we op het punt om de volgende stap te zetten. De weg van Divine Service met als prettige tussenstop ‘joyful freedom’. Ik begin meer te doorgronden wat het echt betekent om van Ik naar Wij te bewegen. De Ik als ego, persoonlijkheid, die zich in afgescheidenheid waant. De we in eerste instantie niet de wij van ikzelf met alle andere wezens op deze aarde. Nee eerst maar eens ik samen met mijn hoger zelf, mijn lichaam, mijn innerlijk kind, mijn ziel, mijn gidsen enz. Deze Wij, van al mijn zelven, al mijn lichamen en al mijn onstoffelijke verbindingen tezamen. De integratie van dit alles leidt tot eenheid en een lichter ik. Met een knipoog, dat noemen we dan verlichting. Dus vragen over, Wanneer? Hoe lang nog? Hoeveel? Hoe ver? Worden allemaal geschreeuwd door de stem van mijn ego. Wat meer in de stilte, in de fluisteringen van mijn hart, daar is de stem van het ware. Ik leer het in de cursus en ik leer het in de school die Lameira heet. Ik zie het Han doen daar in de vallei, waar het zo veel makkelijker is om met dit soort universele waarheden te leven.We maken een stap, we beginnen in het fundament en maken een degelijke betonnen vloer. En wat de volgende stap is, werkelijk geen idee. Het vraagt goed kijken en vooral luisteren naar wat waar nodig is en durven stilstaan bij de zachte stemmen diep van binnen. Iedere stap leidt tot een volgende stap, meer hoeven we niet te weten.

We planten een boom

In januari toen we een super goed gevoel hadden bij ons bod op Lameira, zijn we zo vrij geweest om op het landje een boompje te planten. De grond was hard en koud en enkele nachten daarvoor had het nog flink gevroren. Aan haar voeten legden we wat hooi. We hadden echter geen grote verwachtingen bij het kunnen wortelen van dit amandelboompje. Toch spraken we haar bemoedigend toe. We zeiden dat we hoopten dat ze zou voelen hoe mooi het zou worden. Ook fluisterden we tegen haar kale stammetje dat we ons verheugden op haar prachtige rose en witte bloesem. Dit landje verdient aandacht en schoonheid en we hoopten met heel ons hart dat het ons gegeven was om terug te keren naar deze plek als eigenaar-hoeders van dit stukje grond in de vallei. En het wonder is geschied. Lameira heette ons in April weer welkom om haar schoonheid te ontginnen en de levenskracht van deze plek weer te verlevendigen met TLC (een goede Engelse uitdrukking voor tender, love and care). Wie een eerder blog heeft gelezen weet dat de eerste uren van ons verblijf vooral bestonden uit door de modder ploeteren met heel veel spullen. Halverwege deze route van auto naar huisje, verzamelden we onze spullen op een muurtje. Dit kon niet anders, omdat de enige toegankelijke mogelijkheid om het huis te bereiken via een verval van 1,5 meter van dit muurtje naar ons landje was. Twee dagen in de auto hadden ons vermoeid, maar de adrenaline gierde door onze aderen bij het zien en voelen van de vallei. Onze ogen en oren werden volledig opgeslokt door schoonheid, puurheid en vogelgezang. Het duurde dan ook even voordat we haar weer zagen. Daar stond ze! Ons dappere amandelboompje had haar wortels weten te beschermen tegen de koude. Haar kale takjes waren nu bezaaid met blaadjes. Fier rechtop had ze op ons gewacht. In de dagen daarna hebben we haar voorzien van een extra steuntje om de eerste tijd zo af en toe even te kunnen leunen. We beschouwen het als een goed teken dat onze opportunistische boomplant actie is aangeslagen.

Weer terug in Nederland kijk ik door mijn vele foto’s en zie haar stralen. Het brengt me op het idee om even op te zoeken wat de symbolische betekenis is van een amandelboom. Een overvloed aan sagen en mythologische betekenissen zijn er te vinden en uit die verzameling hier een kleine greep waar mijn ogen bleven plakken. Vooral uit het oude Griekenland komen vele sagen waarin de amandelboom een rol speelt. Volgens een van deze sagen zou de amandel zijn ontstaan uit een druppel bloed van de Griekse godin Cybele, de ‘moeder van de Goden’, die in Klein-Azië oorspronkelijk de berg- en vruchtbaarheidsgodin was. De amandelboom is de eerste boom in het Midden-Oosten, die na de winter gaat uitbotten en bloesemen. Reeds in januari, als de andere planten nog in hun winterslaap zijn, gaan haar knoppen al groeien en zelfs bloesemen. Zij reageert dus sneller dan andere planten op de lentezon en lenteregen. De Hebreeuwse betekenis van het woord amandel ‫שָׁקֵד‬ ‪shaqed‬ is dan ook waakzaam, oplettend. Deze boom bloeit al uitbundig in het vroege voorjaar, terwijl de meeste bomen nog slapen. ‘Amandel’ is nieuw, ‘Amandel’ is blij en fris. Het is een positief symbool voor een plek waar creatieve ideeën gonzen en kunnen ontluiken. Waar fijne activiteiten een thuis vinden.In het oude Rome stond de amandel symbool voor vruchtbaarheid. In Zweden betekenen amandelen geluk en succes. De Chinezen zien in de amandel een symbool van vrouwelijke schoonheid. In de christelijke symboliek verwijst de amandeltak naar de reinheid van de maagd Maria en de maagdelijke geboorte van Jezus.Vincent Van Gogh maakte in 1890 zijn beroemde schilderij “Takken met amandelbloesem” voor zijn broer Theo en zijn vrouw Jo. Hij had net de geboorte van hun eerste kindje Vincent Willem vernomen. Opgetogen schilderde hij dit symbolisch werk want bloeiende amandeltakken kondigen de lente aan. De amandel wordt ook gezien als een symbool voor geduld. Waar in het heel vroege voorjaar de boom al in de bloesem staat komen er pas aan het eind van de zomer de amandelen tevoorschijn. Bovendien kan het wel acht jaar duren voor de boom vrucht gaat dragen.Het stemt me blij dat we dit boompje intuïtief hebben gekozen. Met een ingeving hebben we een toon gekozen die past bij deze plek. De vallei heeft in de rug de bergen en strekt zich uit als een vrouwelijk bekken waarin de ontvankelijkheid van de vrouwenkrachtruimte geeft om schoonheid geboren te laten worden. Dit krachtige boompje heeft nu al laten zien over veerkracht en doorzettingsvermogen te beschikken. Ook laat het ons weten dat we geduldig mogen zijn om de plek te laten opbloeien zodat het vrucht kan gaan dragen.Het past mooi bij de tijd waarin we leven. De vrouwelijke kracht mag weer geëerd worden en de mannelijke kracht mag uit de verkramping komen en zich overgeven in de schoot van moeder aarde. Samen dansend als een prachtig paar, waarin leiden en volgen samensmelten tot een organisch geheel.

Aan het werk!

Het is dinsdag einde middag. Zondag ben ik teruggekomen uit Portugal van ons plekje: Lameira. Vandaag heb ik me in een heel andere omgeving bewogen. Het uitzicht naar boven was een systeem plafond en mijn lijf was gegoten in een zakelijk jasje. Het NH hotel Nunspeet heeft een andere vibe dan de pure natuurkracht in de vallei bij Pé da Serra. Ik bel het nummer van Han en gelukkig is er een goede verbinding. We overbruggen de 2000 km tussen daar en hier met onze ervaringen van de dag. Han is bezig geweest om het huisje verder te strippen van alle hout met houtworm en ik vertel over mijn training voor een groep leidinggevenden. Het brengt ons in het gesprek op de verschillen tussen aan het werk zijn in Lameira en aan het werk zijn in Nederland. In beide gevallen geldt dat als je iets doet wat je leuk vindt je energiepeil stijgt en we ontdekken ook verschillen. Aan het werk❗️ met een uitroepteken. Ik hoor het de juffen en meester van de lagere school nog zeggen. Het heeft in mij een overtuiging gecreëerd rondom arbeidsethos. Aan het werk betekent dat je iets moet doen van een ander. Hard werken om iets te bereiken in het leven en meer van dat soort hardliners. In mijn volwassen werkzame leven heb ik dit eerst goed uitgeleefd totdat ik erachter kwam dat een leaseauto, een hypotheek en een visitekaartje met een gelikte titel verre van vervullend waren voor me. Er was een dubbele longontsteking en een burn-out voor nodig om me stil te zetten om dit te kunnen zien. Vanaf dat moment in 2004 begon het ontrafelen van mijn eigen manier van werken en vooral leven. Mooie stappen heb ik gezet en vele hobbels genomen. Het uit loondienst gaan en voor mezelf werken was namelijk nog zeker niet het volledige antwoord op een vrijer leven. Diep in mij woekerde nog allerlei stigma’s rondom geld verdienen en vooral rondom ‘tekort’. Toen ik meer zicht kreeg op het gevoel van tekort en daarbijbehorende noodzaak tot altijd meer moeten verdienen, vergaren, verzamelen etc. kwam er de mogelijkheid tot verandering. Wat nu als het idee van ‘tekort’ een illusie is? Een illusie die wereldwijd wordt geleefd en leidt tot allerlei disbalans en onvrede. Beetje bij beetje open ik de poorten van deze zelf gecreëerde gevangenis. De keuzes die ik maak steeds meer te baseren op een gevoel van overvloed.

En wat heeft dit dan nu allemaal te maken met ‘aan het werk!’? Alles. Het werken op Lameira vertrekt vanuit een ander startpunt ontdekte ik in die twee weken. De openheid en puurheid van de omgeving doet een direct appèl op iets diep van binnenuit willen. Er is geen enkel mechanisme in mij nodig om mezelf aan te zetten of te pushen. Het open ritsen van de tent, het drinken van een kop koffie met uitzicht over de klussen en over de schitterende natuur roept gewoon om te beginnen. Ik hoef nergens doorheen te duwen, ik hoef mezelf niet eerst allerlei instructies te geven of ik hoef niet door mijn innerlijke dialogen heen te debatteren. Niets van dit alles. Het leven en het werk wil gevierd en gedaan worden. Han onderschrijft deze ervaring volledig en het lijkt ook niet gestuurd door een eerst enthousiaste adrenaline kick. Hij is daar nu alleen, we missen elkaar én de zin om aan het werk te gaan blijft. En helemaal eerlijk, mijn kop koffie in het NH hotel aan het begin van de training was zeker nodig om mezelf aan te zetten met een caffeine schotje. Lameira roept me en ik ontdek nog even verder hoe en wat er nodig is om helemaal vrij aan het werk te gaan!

Samen leven samen zijn

Om 5.30 uur zondagmorgen is het vliegveld van Porto niet de meest inspirerende plek op aarde. Zeker niet als je net door de stromende regen vanuit het hotelletje in het centrum van Porto bent weggereden. We hoopten op een kop koffie samen, maar dat zit er niet in. De afscheidskus komt veel te snel. Ik moet me echt losscheuren. Nog een kus en dan nog een, nog wat lieve woorden en dan toch echt door richting de security. Met natte ogen druk ik mijn boardingpass op de scanner. Was dit nu wat we wilden?

10 maanden hebben we samengewoond. Lang koesterden we ons zorgvuldig opgebouwde eigen domeinen en muurtjes rond de kwetsbare plekjes van ons hart. We ontdekten in ons zelf diepe angsten rondom echt verbinden, intimiteit en (on)afhankelijkheid. Na de overgave en de heling bleek het samenwonen veel leuker te zijn dan we ooit hadden bedacht. Langzaam konden in de ontspanning oude roestige krassen weer gepolijst worden. En toen kwam er een volgende stap. 

Allebei realiseren we ons dat een echt fijne verbinding begint met twee mensen die naast elkaar staan, op eigen benen, hun eigen weg volgend. De liefde kan pas gevoeld en gevierd worden als ieder een vervuld leven leeft. De jaren hebben me geleerd om mijn eigen gemis niet bij de ander te willen halen, maar te onderzoeken in mijn eigen donkere holen waar ik vergeten was wie ik in mijn heelheid ben. Dit wil niet zeggen dat een ander niets kan of mag aan vullen. Het betekent dat ik de verantwoording neem voor mijn eigen verlangens en mijn eigen geluk. Daarbij hoort juist ook dat ik me durf over te geven aan de liefdevolle handreikingen van de ander. Een soms verwarrende tegenstelling want het vraagt steeds weer checken bij mezelf van waaruit ik iets doe of wil. Niets opeisen en wel volledig aannemen wat er is. 

Dus net wat uitgebalanceerd in het samen zijn in één huis kwam Lameira op onze weg. En ja dan opnieuw de vragen. Hoe lopen we beiden onze eigen weg? Hoe krijgt de Liefde de meeste ruimte? Hoe Zijn we samen? Hoe samen te leven?

Het antwoord waar we nu op uitgekomen zijn is dat we deels weer apart van elkaar leven. Han grotendeels in Portugal, ik vaak in Nederland maar zeker ook op Lameira en samen vooral samen met of zonder 2000 kilometer ertussen. Zoals ik pas nog aan iemand schreef: “de liefde gaat altijd boven de vorm”

Voor ons betekent het vooral dat onze liefde en verbinding steeds de ‘vorm’ krijgt die het verdient. En ja helaas hoort daar dan ook het losscheuren bij, ergens op een vliegveld bijvoorbeeld in Portugal. 

Vrijheid op Lameira

Afgelopen jaren was ik met dodenherdenking eigenlijk altijd in Huissen. Dit plaatsje dichtbij Arnhem waar de wortels van mijn vader liggen. Ook de plaats waar hij in de oorlog aan het Looveer bij de Rijn moest schuilen met zijn familie en waar vier van zijn zusjes omkwamen bij de bombardementen op hun schuilkelder. Acht jaar was mijn vader nog maar toen dit gebeurde. Pas zo’n tien jaren gelden kon deze wond in mijn vader zich openen en schreef hij zijn verhaal op in een boekje. Helend was de dag, een paar jaar geleden, dat mijn jongste zoon Vasco op 4 mei voorlas uit dit verhaal in de kerk van Huissen. De twee minuten stilte brachten we aansluitend door bij het massagraf op de begraafplaats dichtbij de kerk. Warme helende tranen over de wangen van mijn vader. Hij was niet de enige. Dit jaar ben ik op 4 en 5 mei op Lameira in Portugal. Een blik op Facebook moest me helpen herinneren aan de data. Vreemde gewaarwording dat ik na afgelopen jaar een ander gevoel heb bij het vieren van vrijheid. Het afgelopen jaar heeft me nog meer doen inzien dat de ware vrijheid nergens anders te ontdekken en te herwinnen is dan in ons zelf. Natuurlijk hebben heldinnen die de 2e Wereldoorlog meemaakten hier al over geschreven. Indrukwekkende woorden van Etty Hillesum, Edith Eva Eger en Anne Frank hebben ons al lang laten weten dat de ware vrijheid besloten ligt in ons zelf. En toch lijken we dat zo vaak weer te vergeten.

Al een heel lange tijd droom ik van een buitenlands avontuur in de zon. Vaak op vakanties mijmerend een blik werpend op het plaatselijk aanbod van landjes en mooie plekken in de natuur. Even zo vaak verstopte ik mijn verlangen weer onder de dikke billen van de beren op de weg. Enige jaren geleden toen na mijn scheiding de bankrekening op 0 stond had ik de hoop ogenschijnlijk definitief opgegeven. En toch, het bleef me roepen. En nu, het wonder is geschied! Met verbazing kijk ik uit over de vallei en kan nog amper bevatten dat het toch echt waar is. Hoe dan? Niet Omdat ik een rijke vent aan de haak geslagen heb, niet omdat er geen beren op de weg waren, niet omdat mijn bankrekening uitpuilt, niet omdat mijn mind niet van alles roept, niet omdat ik de Staatsloterij heb gewonnen, niet omdat ik in COVID tijd zoveel werk en inkomen had, niet omdat het onmogelijk is…..het heeft kunnen gebeuren simpelweg omdat het leven vraagt om te luisteren naar de stem van je hart en te denken in mogelijkheden in plaats van alle onmogelijkheden. En dan op het juiste moment als het zich aandient, springen in de diepte van het niet weten en het onbekende. Vertrouwend dat het universum mij niet voor niets op dit punt heeft gebracht. Mocht je willen weten hoe dan verder wel? Het kleine spaarpotje wat ik als zzp’er had gespaard voor mijn pensioen heeft een veel leukere bestemming gekregen dan het (on)veilig wegzetten bij de bank of bij een belegger. Mijn niet zo rijke, maar wel heel inventieve en avontuurlijke man heeft alles bijgezet om ook zijn droom hier te verwezenlijken. Hij blijft voorlopig in Portugal en zet ziel en zaligheid in om het oude huisje mooi te maken. Ik zal heen en weer gaan tussen deze goddelijke plek en Nederland om bij te dragen aan mijn motto: Lef je Leven en dus door het werk te doen wat daar bij hoort. Door trainingen, coaching, workshops, kundalini Yoga lessen en retreats wil ik mensen inspireren om hun ware aard en vrijheid te onderzoeken en te Leven. En hopelijk kunnen we dit paradijsje in de nabije toekomst delen met heel veel andere mensen. Want ja de vrijheid hebben we in ons zelf te ontsluieren maar de kracht van de natuur en de puurheid van een omgeving waarin het echte leven gevoeld kan worden schept wel een prachtige bedding om dit werk te doen. Vrijheid hoeft niet bevochten te worden, vrijheid kan gevonden worden in de overgave aan de schoot van moeder aarde. We werken hard om deze plek, Lameira, weer te kunnen laten schitteren en haar gulle liefde te delen met anderen. Ik eer de dode zusjes van mijn vader, mijn niet gekende tantes, door de vrijheid te leven!

Hard core reality

“Krrrrghh, krrakrrrr, krakkkkk, boem” bij het eerste geluid midden in de nacht schrik ik wakker en zeg tegen Han, wat is dat? Ik vermoed een heel eng beest of monster. Nog voor hij kan antwoorden slaak ik een enorme gil. Het bed hangt helemaal scheef. Toen we na twee dagen in de auto maandag einde van de middag aankwamen bij Lameira bleek door de regenval het laatste stuk van de weg totaal onbegaanbaar. Op flinke afstand van het huisje moesten we de auto laten staan. Hierdoor konden we niet anders dan lopend over het naastgelegen land de auto uitladen. Een flinke trip met halverwege een extra hindernis, een hoogteverschil van 1,5 meter. Op het muurtje bij de hindernis verzamelden we alle spullen en van daaruit door naar het huisje. Ons aanvankelijk plan was om de tent op te zetten en direct te gaan kamperen. Echter de naam Lameira, land van aarde en water, deed de naam eer aan. Een groot deel van het land was veranderd in zompige klei. De vermoeidheid en de omstandigheden brachten ons dus op een ander idee. In het huisje stond nog een oud spiraal op houten pootjes en in ons enorme kampeer assortiment zat een luchtbed van precies dezelfde, wel kleine, maat. Moe en koud pompten we het luchtbed op en maakten het bed op. Op één meter twintig lekker warm, dicht tegen elkaar aan vielen we in een diepe slaap. Daar het de dagen hierna ook nog wat wisselvallig weer bleef, besloten we na de eerste nacht nog een paar nachten lepeltje lepeltje eraan vast te plakken. De eerste ochtend werden we wakker in een met flarden mist versierde prachtige natuur. De vogels kwetterde er lustig op los. Het koor is heel divers in de vallei. Onder genot van een overheerlijke kop koffie met onze blik op de overweldigende schoonheid van de pure natuur maakten we plannen waar te beginnen. Want zodra we onze blik wat dichterbij lieten glijden, binnen de straal van ons domein, zagen we de enorme puinhoop. Bergen oud hout, kapotte dakpannen, stukken plastic, lege olievaten en nog veel meer troep riepen om opgeruimd te worden. Dus daar gingen we. Oude kleren en werkhandschoenen aan en ruimen maar. Na enkele uren was er een deel aan kant en wisten we dat de vorige bewoners een soort schoenen fetisj gehad moeten hebben. Overal schoenen op het land en in de tuin. Na het eerste wildplassen en poepen met schepje in de natuur, besloten we de auto te pakken om een kilometer verderop zuiver bergwater te tappen. In ons overbeladen bestelautootje hadden we een Berkey meegenomen. Een fantastisch mooi filter apparaat die allerlei eventuele vervuiling er nog uit haalt via de koolstoffilters. Voor ons geen plastic flessen uit de super mercado. Het off grid leven is echt begonnen. Ik zou hier veel voorbeelden kunnen noemen van wat we zo tegenkomen in de dagen. Een goede aflevering van “Ik vertrek” is er niets bij. Echter wat het meest fantastisch is om te ontdekken is de enorme inventiviteit, creativiteit en inspiratie die deze plek ons geeft. Moeder natuur neemt ons op in een grote omhelzing. Ze draagt ons werkelijk overal doorheen. Wijze lessen leren we natuurlijk ook, over onze fysieke grenzen bewaken, over samenwerken, over flexibel meebewegen en zoveel meer. Het is echt een groot wonder wat Lameira ons te bieden heeft. De directheid van de ervaring is groot, we doen iets en merken direct de consequentie of het resultaat. Een ander directe verbinding is hier ook zo toegankelijk. Dit gaat niet over het internet, want dat is zo onstabiel als wat. Waar ik op doel is de verbinding tussen hemel en aarde. Vele uren meditatie en andere spirituele practice zijn hier niet nodig om te voelen hoe de ware verhoudingen liggen. De kracht van de natuur, de heldere sterrenhemel, de stilte en de rivier brengen me ogenblikkelijk in verbinding met de grootsheid van het universum. Hier voel ik me opgenomen en onderdeel van iets groters. Eerst mediteren om de dagelijkse druk(te) van het stadse leven te kunnen bejegenen is hier overbodig. Ik hoef niet door stroperige lagen heen te werken om in contact te komen met hogere wijsheid en waarheid. Stilte en meditatie zijn hier dan ook de dragers van verbinding in plaats van de voorwaardelijke hulpmiddelen. Overigens wil dit niet zeggen dat mijn mind al in een constante vredige staat is. Terug naar het scheve bed. Het is de derde nacht in ons geïmproviseerde bed. De nachten zijn koud dus het heel dicht tegen elkaar aan liggen zorgt voor warme lijven. Natuurlijk zorgt het ook voor de nodige onderbrekingen in de nachtelijke rust, want als een van ons tweeën zich wil omdraaien dan moet de ander eigenlijk mee. Het is een nachtelijke dansje wat we maken. Maar dan, na mijn ijselijke gil en het scheve bed. We schieten de zaklamp aan, want tje een olielamp heeft iets meer tijd nodig en springen uit bed. Na een eerste verkenning zien we al snel dat het bed met een poot volledige door de vloer is gezakt. Han begint wat op de omliggende planken te tikken en zegt: ‘deze is niet goed, de rest volgens mij wel’. We leggen van oud hout wat er immers in overschot is overheen en plaatsen het bed terug. De kou drijft ons direct weer onder het dekbed. Met grote, wakkere ogen lig ik in bed. Alle scenario’s in mijn hoofd worden uitgerold. “Zie je wel natuurlijk is dit huisje helemaal verrot, wat dacht je dan voor die prijs te kopen?!” oh zo direct zakken we helemaal door de vloer, twee meter naar beneden”, “oh dit kunnen we echt niet betalen als dat allemaal verrot is” en dan die zompige klei, natuurlijk wonen er hier daarom geen mensen meer” “nou nu zie je het, eigen schuld, altijd maar zo gniffelen over andere mensen in “Ik Vertrek” dit en nog veel meer verhaallijnen zet mijn hoofd en ego in om mezelf op de kop te zitten. Blijkbaar is deze herrie in mijn hoofd een tijdje nodig om op het punt te komen waarbij ik in de donkere nacht besluit om toch echt nogmaals zelf te checken hoe het er eigenlijk voor staat met de vloer. Ik schud Han wakker en zeg dat hij moet opstaan, er wacht een klus. Slaapdronken werkt hij mee aan het groot onderzoek wat ik inzet. Met een breekijzer tik ik plank voor plank, ik wrik en ik klop me een ongeluk om te kijken hoe het zit. Om dan met een gerust hart tegen mijn mind te kunnen zeggen dat ht goed is. Uitgeput vallen we weer in slaap.

De volgende dag worden we wakker met een stralende zon. De stralen zijn al krachtig en in no time is de klei droog. We besluiten dat dit het moment is om de tent op te zetten. de buitenkeuken en het composttoilet te installeren. Ik heb nog 1,5 week voor ik terugvlieg naar Nederland en wil Han graag in een goed kampement achterlaten. Bovendien willen we graag het huisje zoveel mogelijk strippen. Het is volgebouwd met houten wanden, een laag houten plafond en andere hokjes die geen recht doen aan onze Nederlandse lengtematen. Gesteund door een heerlijke zon glimlach ik om de capriolen van mijn mind en geef me nog wat meer over aan het eenvoudige leven in de vallei. Alleen nu telt als het gaat om een antwoord te vinden op een situatie en al die verhalen uit het verleden en alle bedachte scenario’s voor de toekomst bieden geen enkele rust voor nu!

Lameira, land van aarde en water

September 2020 een koffiebreak met Olga bij Sugar Hill in Arnhem. Benieuwd ben ik naar haar avonturen in Portugal. Ze kochten daar een oud schooltje in een dorpje in the middle of nowhere. Al snel hoor ik in haar enthousiaste verhalen een interne roep. Wat haar woorden uitstralen is echtheid,inspiratie en oprechte levensvreugde. Het ontsteekt een innerlijke vonk van een oud verlangen. Een plek in de zon met ruimte voor het simpele leven. Het liefst een plek van schoonheid die gedeeld kan worden met anderen. Stuiterend rol ik de afspraak uit. Zeker als Olga me aan het eind nog toefluistert dat ze weet welk huis voor ons is. Nonchalant meldt ze dat ze de coördinaten van de mooie vallei met dit huis zo wel even appt. Januari 2021 met een bonkend hart stappen we in de vroege ochtend in de auto op weg naar Portugal. Twee weken hebben we genomen om te gaan luisteren wat Pé da Serra ons te vertellen heeft.

Enige dagen later eten we kaki ijsjes in de vallei Lameira. De lichte nachtvorst heeft de overrijpe kaki vruchten beroerd. We nemen een hap van het zachte, zoete, knisperende ijzige vruchtvlees en zien onder een strak blauwe lucht voor het eerst de schoonheid van dit dal. We gingen express in de winter kijken om ons niet door de romantiek van de lente te laten vangen. Dit is accuut mislukt. We vallen stil en zijn verliefd. Iedere dag zijn we te vinden in de vallei. We slapen in een comfortabel huis in het dorp en wandelen in een kwartier naar Lameira. Als Han me ergens uitnodigt om even te komen zitten op het platje bij het huis, stelt hij me een vraag: “wat vraagt deze plek aan ons?” Ik maak contact en de plek zegt drie eenvoudige woorden: heb me lief. Nu lijkt dit misschien een eenvoudig verzoek, dat is het echter niet. Ja er is deze schitterende natuur, ja er is een huisje met een goed dak, ja er is stilte, eenvoud en een overdaad aan olijven, druiven en sinaasappels maar er is ook veel verwaarlozing, de restanten van bosbranden, veel troep, een moeilijk begaanbare weg, geen water, elektrisch of sanitair. Kortom ons hart en hoofd schreeuwen beide om aandacht. En ons hart wint. Want beide weten we dat ons leven niet gaat om comfort zones te consolideren. We leven om ons hart te openen voor wat zich aandient en waar we kunnen groeien in liefde. We doen een bod en de laatste onderhandelingen vinden plaats als we de makelaar toevallig tegenkomen op de weg tussen Pé da Serra en Grade. We passeren elkaar, stoppen, rijden achteruit, doen de autoraampjes open en sluiten de deal. Het avontuur is begonnen. Nu is het eind april en zijn we voor het eerst als eigenaar/hoeders aangekomen op het land van aarde en water:: Lameira. De komende tijd neem ik jullie graag mee in onze avonturen.