Het leven bracht me langs een pad van ontwikkeling, waarop ik veel leraren heb mogen ontmoeten. Vaak bracht juist een crisis me dichter bij mijn essentie. In momenten van pijn, machteloosheid en frustratie bleek ik steeds weer in staat om op zoek te gaan naar de parel. Van binnenuit voelde ik dan welke diepe les en welk cadeau er in de ervaring verstopt zat. Niet altijd makkelijk, maar wel een goed kompas. De leraren, sjamanen, goeroes en andere wijze mensen die mijn pad kruisten, waren er meestal tijdelijk. Ze liepen een tijdje mee, en daarna moest ik zelf verder. Zoals gezegd wordt: haal de guru van zijn podium, stop met verafgoden en ga door. Dat doorgaan betekent ten diepste: durven gaan naar mijn innerlijke god, mijn innerlijke godin. Leren vertrouwen op de wijsheid in mij, die zo vaak wordt overstemd door het geschreeuw van het ego en de strijd om te overleven.
En toen, in 2021, kwam er een nieuwe guru op mijn pad. Ze had zich goed verscholen onder een masker van puin en verwaarlozing, maar haar pure schoonheid schitterde er toch doorheen. Mijn blijvende guru is de natuur, zoals ze zich aan mij toont hier op Luz da Lameira. Is dat niet precies wat ik net losliet, een nieuwe guru? Nee. Deze leraar staat niet op een podium en vraagt niet om verering. Ze spiegelt me alleen terug naar mezelf. Hier komen al mijn levenslessen samen. Elke dag brengt nieuwe ontdekkingen, uitdagingen en universele waarheden die me de weg wijzen. Het is simpel en complex tegelijk. Simpel, omdat alles er al is en ik mezelf kan spiegelen in en aan de natuur. Complex, omdat ik niet gewend ben mezelf op deze manier te verhouden tot een simpel leven.
Samen met Han leef ik hier als hoeders van Luz da Lameira. Alles wat wij hier creëren, lukt alleen als we de stroom van organische ontwikkeling volgen. Waar we duwen en trekken vanuit het denken van de maakbare wereld, worden we teruggefloten. De natuur heeft haar eigen ritme, de vallei haar eigen vibe. De seizoenen bepalen wat wel en niet mogelijk is in het werk. En pas als ons hart is afgestemd op het hart van Luz da Lameira, ontstaat er ruimte voor creatie.
Afgelopen week zag ik dat weer gebeuren. Vakmensen zijn bezig de prachtige ruïne, ooit gebouwd met stenen en rode klei, te voorzien van een dak. Een dak dat voldoet aan moderne eisen, met een stevige constructie van staal. Een van de jongens spreekt Engels, en ik maakte een praatje met hem. Met liefde sprak hij over het gebouw en over het vakmanschap van de bouwers van toen. Zijn handen streelden de klei. “I love this clay,” zei hij. Later die dag zag ik dat hij overal waar beton was gebruikt, dat had vermengd met die prachtige klei uit de vallei en er een laag van overheen had gelegd. Zo ziet het eruit, de stroom volgen. Het nieuwe mag er zijn, maar het voegt zich naar wat er al was.
Steeds opnieuw sturen de elementen me bij.
Het water van de rivier laat me weer stromen als ik vastzit in de wolken in mijn hoofd. Als ik moet huilen, neemt het riviertje mijn tranen mee naar de grote oceanen.
De aarde helpt me vertrouwen als de materie drukt, bijvoorbeeld bij een tekort aan geld. Als ik boos ben, stampvoet ik op de grond, en moeder aarde neemt het in liefde op.
De wind blaast me schoon als eindeloze gedachtes me overschreeuwen, zodat ik met frisse moed verder kan.
Het vuur confronteert me. Als er branden dichtbij zijn, ontmoet ik mijn angsten en adem ik erdoorheen.
En als ik vernauw in mijn eigen bubbel, ga ik op mijn rug liggen onder de onbeschrijflijke grootsheid van de sterrenhemel. Dan kan ik weer relativeren.
Misschien leert één les me wel het meest. Soms stop ik zaadjes in de grond en komt er niets op. Dan leer ik dat dit niets te maken heeft met niet goed genoeg zijn. Ik ken de diepte van de aardse lessen simpelweg nog niet. Honderden voorbeelden zou ik kunnen noemen. In de afgelopen jaren is er een heel klein beetje geopend: ik begin iets meer te weten over dit simpele leven. Het is minuscuul, slechts een begin. Maar wat ik zeker weet, is dat er geen grotere leraar en geen diepere wijsheid te vinden is dan hier. Met mijn voeten op de aarde, mijn hart op het ritme van de natuur, en het eeuwig brandende vlammetje voor deze magische plek.
Luz da Lameira, mijn dank en liefde zijn groot!