Door de jaren heen hebben we ontdekt dat liefde niet gaat over hoe het hoort, maar over wat voor ons klopt.
Wat Han en ik nu vooral beoefenen, is Liefde. We maken ons los van de manieren zoals het zou horen, volgens anderen en volgens wat we geïndoctrineerd hebben gekregen. Jaarlijks, in juli – de maand van ooit onze eerste zoen – gaan we zitten en vertellen we elkaar waarom we met de ander zijn. We staan stil bij de groei en de stappen die we samen maken én we staan stil bij onze verlangens. En die verlangens gaan niet over wat de ander moet opvullen of vervullen. Die verlangens gaan over waar we vanuit onze eigenheid nog verder en dieper in de intimiteit durven te stappen. De vraag blijft steeds hoe we dat kunnen doen zonder onszelf te verliezen. Waar trekken we ons nog terug? Waar kijken we nog weg? Waar laten we ons ego de toon dicteren in plaats van ons hart?
Dit jaarlijkse ritueel deden we dit jaar, zoals wel vaker, per brief. We hebben het elkaar voorgelezen en met een blik in elkaars ogen hebben we weer bijgetekend voor een nieuw jaar. Gedurende het jaar, rond de nieuwe maan, nemen we ook tijd om elkaar de vragen te stellen die er in het dagelijks leven soms bij inschieten.
Ik kan niet anders zeggen dan dat deze manier van de relatie ‘schoon’ houden me heel goed bevalt. Het is fijn om de liefde te vieren en te voeden! En het is een heel fijne manier om dit niet alleen tussen ons het kompas te laten zijn, maar in alle contacten met andere mensen ook!
Ik ben trouwens ook benieuwd hoe jij of jullie dat doen. Wat helpt jou om de liefde zonder compromis voorop te stellen? ♥️