De laatste twee nachten van onze mini vakantie in Portugal brengen we door aan zee. We slapen in een accommodatie in Villa Praia de Ãncora, een plaats aan de Camino naar Santiago de Compostela. Ook onze overnachtingsplek is een plek voor de peregrinos, ofwel de wandelaars. Er is voor hen een slaapzaal en er zijn enkele twee-persoonskamers in deze oude Quinta. Wij hebben zo’n kamer. Door de aard van het huis en de smeltkroes van bezoekers hadden we de verwachting dat we wellicht wel interessante mensen en bijbehorende verhalen zouden horen ergens aan de verschillende zitplekken onder de vele fruitbomen. Dit gebeurde niet. Op de een of andere manier was er toch een sfeer van individualiteit, waar ik juist de verbinding en het gezamenlijke meer verwachtte.
Vanochtend hadden we een laatste heerlijk ontbijt wat we zelf konden maken in de gemeenschappelijke keuken. We pakten ons boeltje in voor de terugreis naar Luz da Lameira en besloten toch nog eerst een klein omweggetje te nemen. Al een paar keer was mijn blik gevallen op een bord wat verwees naar ‘Monte Calvário’ en de plek riep weer, dus daar sloegen we af. Het was een oude stenen weg die omhoog cirkelde. Het bracht ons boven op de berg waar een oude kapel, een kleine kinderspeeltuin en banken met het zicht op de omgeving waren. We zien de zee en genieten van deze laatste aanblik. De afgelopen twee dagen hebben we magische momenten ervaren op diverse strandjes aan zee en dat nemen we nog even helemaal op. We kuieren wat rond de kapel, Han klopt de automatten nog even schoon en we rukken ons langzaam los van de laatste blikken op de zee.
We rijden weg en ik merk dat ik toch eigenlijk had moeten plassen. Zoekend kijk ik rond of er ergens een toilet is. Een klein stukje terug de berg af hadden we heen een tentje voor ijsjes en zo gezien, dus misschien daar. En ja er is een toiletgebouwtje, maar het oogt verlaten en wellicht afgesloten. Ik stap uit en loop in de richting en ineens zie ik in mijn ooghoek een vrouw bij een bankje staan. Ze komt in mijn richting en ik stamel wat Portugese zinnen om te vragen of het gebouw open is. Haar blik gaat naar mijn auto met Nederlands kenteken en ze begint in het Engels. Ze blijkt Brigitte te heten en ze komt uit Duitsland. Even later zie ik ook haar rugzak.
We beginnen een praatje en ze vertelt me dat ze daar geslapen heeft én ze wijst me de toilet, die gelukkig te gebruiken is. Dat moet eerst! Opgelucht kom ik weer naar buiten en ze vertelt me een heel verhaal over waarom ze wandelt, welke roep ze volgt en ook dat ze geen geld meer heeft en nu steeds op zoek is naar slaapplekken en eten. Ik zeg spontaan dat ik een rol koekjes voor haar heb en we lopen naar de auto. Han stapt ook uit en we noemen onze namen. Uit de achterklep tover ik de koekjes en een pak Gazpacho wat we over hebben. Ze is heel blij en vertelt nog even verder.
Na een flinke burn-out, acht jaar geleden, heeft ze op een dieptepunt haar leven omgegooid. Ze kon en wilde niet meer verder zoals daarvoor. Ze besloot alles op te geven, haar huis, allerlei spullen de meeste kleren en nog veel meer en vanaf dat punt is ze op avontuur gegaan. In deze ontdekkingsreis komt ze er steeds meer achter hoe weinig ze echt nodig heeft en dat er ook voor haar gezorgd wordt. Voor haar is dat God. Ze leeft van verwondering naar wonder, zingt voor mensen, werkt als vrijwilliger in locaties voor pelgrims en slaapt vaak onder de sterrenhemel. Wij zijn haar wonder van de dag.
We wisselen nog wat uit over de zoektochten in het leven naar het ware geluk. Na deze mooie uitwisseling geven we elkaar een hug en nemen afscheid. Nog net voordat ik in de auto stap vraagt ze me, of ik een steen van haar wil. Ik zeg met een glimlach ja en loop mee naar haar rugzak. Ze rommelt in allerlei vakjes en opent een etui, maar vindt nog niets. Haar handen duiken nog dieper de rugzak in en ja daar heeft ze wat ze zoekt. Ze zegt: ‘ik raap altijd overal hart steentjes op en deze is voor jou’. Ik lach van oor tot oor en zeg: ‘ik zoek en vind ook overal hartsteentjes’. We geven elkaar nog een laatste hug en wensen elkaar alle moois toe.
Met een vervuld hart rijden we weg bij de zee, terug naar ons paradijs in de vallei. Op de onverwachte momenten komen de grootste verrassingen. Maar goed dat we nog een ommetje maakten, het is de perfecte afsluiting van zes heel bijzondere vakantiedagen in Portugal.